Legović, Eligio

Legović, Eligio, arhitekt (Kaštelir, 20. VI. 1949). Diplomirao je na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu 1972. te u Veneciji 1982. Od 1973-76. i od 1982-93. djeluje u sklopu društva za urbanizam i projektiranje „Urbis 72" u Puli i Poreču. God. 1976-82. radi u „Geoprojektu" u Poreču. Vlastiti arhitektonski atelier osnovao je 1993.

Njegova najznačajnija ostvarenja jesu: poštanski ured u Livadama (1980), autobusni kolodvor u Vrsaru (1987), rekonstrukcija Instituta za poljoprivredu i turizam u Poreču (1989), preuređenje i dogradnja osnovne škole u Taru i Sv. Lovreču (1991), zvonik župne crkve u Vrsaru (1991), Biskupska palača u Poreču (1992) te crkva s pastoralnim središtem u Murinama kraj Umaga (1994). Iste je godine nagrađen na Salonu arhitekture u Zagrebu za projekt porečke Biskupske palače. Nekoliko Legovićevih značajnih nerealiziranih projekata su: idejni projekt crkve na Velom vrhu u Puli (1995), škola u Vrsaru (1996), sportska dvorana i osnovna škola u Bujama (1996). Držao je predavanja o arhitekturi na Zagrebačkom salonu, na godišnjim izložbama DAH-a i na Piranskim danima arhitekture.

Legovićev stil se ističe po poštivanju materijala i duhovnih odrednica istarskog ambijenta. Njegova arhitektura uvažava čistoću arhitektonske kompozicije i autentično interpretira post-modernu arhitekturu.

 

LIT: A. Rubbi, Arhitekti modernog pokreta u Istri (Biografska građa), DAI-SAI, Pula 1997; A. Rubbi, Legović arhitektura, Habitat d.o.o., Rovinj 2003.

U.